Je plakt je tekst of je weblog erin en de site maakt dan een 'tag-cloud' van de meest genoemde onderwerpen.

Visueel lekker bij heel veel tekst. Het wachten is op het eerste Wordle jaarverslag.

 

Ik sla de Nice Matin open en zie dat de politie in Nice flink inramt op hun collega's bij de Brandweer. Die dachten te gaan staken voor betere werktijden, pensioengeld, salaris, snellere auto's en ga zo maar door. Maar dat mocht niet van de rechter. Toch reden een paar honderd eigenwijze brandweerlieden op weg naar Christian Estrosi, de machtigste man in deze regio om hun eisen uit te leggen. Christian had helemaal geen zin had in discussies en zo stond er een klein leger agenten paraat om de verhitte brandweerlieden een lesje te leren. Gekke wereld. Er is weer een baksteen uit het fundament saamhorigheid en socialisme weggeslagen. Vroeger zouden agenten en brandweerlieden voor elkaar door het vuur zijn gegaan.

Vrijdagochtend 5.30. Ik laad de auto in en hoor ineens een krijsend gepiep naast mij. Nog een beetje slaperig draai ik mij om en sta oog in oog met een enorme meeuw. Vier meter verderop lopen er nog een stuk of 5, die gezellig de vuilniszakken stuk lopen te pikken, op zoek naar voedsel. Gek gezicht, maar na de Blauwe Reiger die je op lantaarnpalen kan vinden is nu ook de meeuw een officieel onderdeel van de hoofdstad.

We gaan weer terug naar huis en ik weet dat ik niet de enige ben die de Route du Soleil gaat opzoeken. Onderweg pikken we Sam op in Rosmalen en ik scheur dan met 150 naar het Zuiden. Dacht ik. We stuiten op lange files bij Maastricht, Luik, Nancy, Dijon, Lyon en Orange. Met films, liedjes, Red Bull en Bounty repen hebben we het gered; na 18 uur autorijden met 4 stops zijn we eindelijk thuis. De electra stoppen hebben het gehouden, alles werkt nog en zelfs het zwembad is algenvrij. Met een diepe plons, een kop thee en een moment van rust genieten we van de 'zingende' cigales en de geur van de oleanders die allemaal in bloei staan. East, West, South Best.

Terwijl de wereld weer ouderwets doorraast ligt mijn vader alweer 6 maanden op Vredenrust onder de grond te wachten tot het tuintje op zijn buik eindelijk een keertje wordt aangelegd. Hij is wel gewend dat alle kinderen drukdrukdruk zijn, maar goed, je kan er ook tijd voor maken natuurlijk. Nadat het Centraal Station eindelijk was afgebakken en de plaquette was gedrukt, kon ik deze week met zusje Wendy de ontbrekende materialen kopen zoals straatklinkers en aarde. En vanochtend hebben Faye-Linn en Bijou mij geholpen om het graf helemaal netjes te maken. 'Opa zijn ziel is allang weer in een ander lichaam aan het leven hoor' zegt Bijou terwijl ze de aarde zorgvuldig gladstrijkt. Faye-Linn knikt instemmend: 'Ja, maar hij was wel blij dat hij weer zijn ouders kon zien in de hemel.' Een gesprekje tussen twee kinderen waar menig atheïst steil van achterover zou slaan. Dan breekt de zon even door de grijze lucht. 'Kijk, een gaatje in de wolken! Dag Opa, zie je hoe mooi we het voor je maken?' De twee engeltjes op Aarde blazen een kushandje naar boven en ik voel mijn tranen prikken.

Waar zal ik beginnen. We kwamen met 6 man aan en werden eerst een halfuur op het koude terras geplaatst. Dat voorspelde al niet veel goeds. De ober zei dat het hooguit 5 minuten zou duren... Bij opname van de bestelling liep de ober telkens weg terwijl nog niet iedereen zijn wensen had doorgegeven. Na het voorgerecht duurde het maar liefst 2 uur !!! voordat het hoofdgerecht werd gebracht. We hadden een aantal keer gevraagd waar het bleef. We wilden vertrekken en vroegen om de rekening en toen kwam het er in een keer aan. De eigenaar wilde ons afschepen met 10% korting en zei dat dit kon gebeuren (ze waren ons vergeten..). Maar goed. Een drama dus en we gaan hier nooit meer naar toe. Oh ja achter mij was een plant omgevallen en die bleef de hele avond liggen voor de toiletdeur. De obers namen niet de moeite om deze even rechtop te zetten. Dit zegt genoeg lijkt me.

---------------

We were super hungry and things were closing so we figured we'd try this place. How bad can pizza be, right? Well, got suckered like all the other tourists. The service was terribly slow and our waiter was in a horrible mood. The caprese salad came with fake mozzarella on a pathetic bed of shredded lettuce. The mushroom and onion pizza didn't taste like much. It wasn't horrible but I definitely wouldn't order it again. Don't be fooled by the fact that this place is fully of people because that apparently doesn't mean that the food is any good.‎
---------------
Don't use your credit card there. "The waiters stole my credit card number and charged over $5,000 dollars the next day...it was a nightmare trying to get it all sorted out. They made an imprint on my card and started charging right away. There are theives there. Be afraid to use your credit card there. I alerted the police and American Express and they are going to prosecute to the highest extent. This is very bad! They saw me as a tourist and took my card to the back and then started charging immediately until Amex finally caught on. There are plenty of restaurants in Rembrandt and I hope these theives get caught. They are professional theives and the places they charged are probably involved.....La Valise, Boutiue Tanga, Paul W. Haarlem, Jewelz, etc. These waiters made a card that swiped so they are professional theives. Avoid this place at all costs!

Zon. Water. Vrienden. Veluwemeer. Sippend aan koude Corona's. Achttien kinderen in het water. Ontspannen ouders. Voetbalwedstrijd tussen vaders en zonen. Barbeque met bief en lams. Naborrelen onder tentzeil. Windvlaag. Regenbui. Onweersgeknetter. Huilende kinderen. Bliksemflits na bliksemflits. Inslag binnen 1 seconde. Serious shit. Ochtendstilte. Vogeltjes. Licht tentschade. Dekbedden doorweekt. Tipi's zijn niet waterdicht. Koffie. Broodjes. Zonnetje. Varen met een Riva 700 pk. Wakeboarden. Bommetje. Biertje. Zonnetje. Camp Spirit. 2010. Op naar editie 2011.

Amsterdam doet ons goed. Het is waar wat mede-semigranten zeggen; je kan pas echt van de Franse Riviera genieten, als je het kan mixen met Amsterdam. En zo is het precies. Als ik thuis ben en vanuit mijn hangmat naar de Middelandse zee kijk, voel ik mij de meest bevoorrechte persoon op Aarde. Ik heb dan nooit zin om naar Amsterdam te gaan. Maar als ik eenmaal in de stad ben, en zoals gisteravond met vrienden op het pas geopende Silk Terras aan het water zit met een lekker glas koude wijn, dan wil ik daar niet meer weg. Ook de ochtendwandeling met Chip is een feestje; honden spelen met elkaar in het Sarphatipark, ik doe wat stramme gymnastiek oefeningen aan een rekstok, iedereen zegt elkaar vriendelijk goeiemorgen en de vogeltjes fluiten terwijl de rest van de stad langzaam ontwaakt. In de zomer is Amsterdam op haar best en nu heb ik weer geen zin om naar huis te gaan. Dat hoeft gelukkig ook niet; terwijl de temperatuur oploopt tot 38 graden en over de 40 in de stad, gaan wij dit weekend kamperen in een tipi tent ergens op een verdwaald eiland in het Veluwe meer. Even back to the basics, geen internet, tv of mobiel bereik. Camp Spirit, here we come!

Ziehier een enorme bofkont die zaterdagavond met Jan in het vliegtuig stapt, zondag met z'n neus in het stadion bij de finale zit en daarna op maandagochtend om 6 uur in de ochtend meteen door kan naar de luchthaven om de overwinningsroes uit te slapen in het vliegtuig terug naar Amsterdam. En dan dinsdag de rondvaart in Amsterdam. Ze hebben beloofd om te zwaaien!

Mijn ogen zijn rood en klein als ik opsta vanwege het met Fab slempen langs de kroegen in de Pijp. Wat een feest. Amsterdam laat zich van zijn beste kant zien en bewijst dat voetbal verbroedert. Ik zag moslima's met hoofddoekjes en een oranje sjaaltje om juichen voor Nederland, zwaar bestickerde Engelse skinheads met een oranje opblaasmuts op en Japanse toeristen met Pletterpetten toeteren bij een Nederlands doelpunt. Rita Verdonk is op tijd gestopt want we hebben geen politieke partij nodig om Trots op Nederland te zijn. Zo kan het dus ook.

Het is heerlijk om weer op m'n eigen fiets door Amsterdam heen te crossen. Om de loodzware cruiser mee naar Frankrijk te nemen was achteraf niet zo'n goed idee; de berg af is geen probleem, maar er op komen is praktisch onmogelijk. Nou ja, er zijn altijd mensen die je er fijntjes op wijzen dat het allemaal te maken heeft met training. Zo ook mijn neef Herman uit Terneuzen. Al vanaf mijn tiende heb ik ontzag gehad voor Herman die zo'n 6 jaar ouder is en mij voor het eerst meenam naar de kroeg en verschillende biertjes liet proeven. Toen was ik denk ik 13 en oh wat ben ik ziek geworden. Nog steeds is Herman mijn stoere neef die allerlei vermoeiende dingen doet zoals marathons rennen enzo. Maar goed, Herman was in de buurt van Nice en ze kwamen lunchen. De tuindeuren staan open en ik hou een oor alert op het gebrom van een auto die het laatste steile stukje van de berg beklimt. 'Ja, goeiemorgen, daar zijn we!' klinkt het echter ineens. Ik schrik en zeg 'Hoe kom jij nou hier?!' Nou, gewoon op de fiets he, dit is wel een lekker colletje...' En zo zijn er mensen die hun fiets meenemen naar Zuid Frankrijk om met de hond in de aanhanger berg op en berg af te fietsen. Respect voor Herman en voor Edith ook die er vrolijk naast fietst. Ieder zijn ding; laat mij maar over de Ceintuurbaan schuiven.

Ik heb mij de komende 2 weken de tijd gegeven om mijn boek 'Think Small, Grow Big ' #TSGB af te ronden. Geen dikke pil, maar een pocket in de categorie, 'ditleesjewelevenopeenavondje'. Een leerzame bundeling vanaf het ontstaan van het reclamevak tot aan een 10-stappen plan voor ondernemers om hun eigen Social Media strategie op te zetten. Omdat 'teasen' de beste vorm van buzz marketing is, hier alvast een eerste stukje uit het voorwoord.

'Aha! Ben je een boek aan het schrijven? Eindelijk!' Ik krijg al jaren hints dat ik meer zou moeten doen qua schrijven dan mijn dagelijkse blogs in twee talen. De reden dat ik nu aan dit boek ben begonnen (en het ook wonderwel ondanks mijn spaarzame tijd heb afgemaakt zoals je kan zien) is dat ik vind dat de tijd rijp is om mijn gedachten op papier te zetten. Het begint met een overzicht dat duidelijk maakt hoe het vak Reclame zichzelf in de uitverkoop heeft gezet. Reclame die ik altijd zo bewonderde; van de ijskast magneten met Joris Driepinter, de stoere Marlboro reclame in de bioscoop en het liedje 'De beste drinkers drinken het; Aaaaaaamstel biehier' en ga zo maar door. Reclame was leuk, spraakmakend en gaf je een goed gevoel. We speelden thuis zelfs een spelletje als Loeki de Leeuw op tv was: wie het eerste het reclamespotje herkende, gilde heel hard de naam van de adverteerder: 'Boonaaaaa!' Dat waren nog eens merkbelevingen. Vandaag de dag is reclame een irritante factor geworden. Tv series als '24' worden beter bekeken op DVD omdat de uitzending van 1 aflevering meer reclamespots heeft dan Jack Bauers kogels kan wegschieten. We hebben met z'n allen een reclame ontwijkend gedrag ontwikkeld met een Nee-Nee reclame weg ermee sticker op je brievenbus, een vermelding in het 'Belmeniet' register en het normaal vinden om je plas op te houden tot de reclame begint. Daar schiet je als adverteerder niet veel mee op qua bereik, al zal het mediabureau daar heel anders over denken. De hoeveelheid ongevraagde aanbiedingen in je mailbox vanuit landen waar ze helemaal geen opt-in accoord nodig hebben om jou te bombarderen met nep-Rolexen uit Rusland, afgeprijsde koffersets uit Duitsland en Viagra uit Amerika is ook al geen reclame voor reclame. Niet zo gek dat we elkaar steeds meer mailtjes sturen via de diverse netwerken. Begrijp me goed, ik hou nog steeds van reclame die slim is, er mooi uitziet en ook nog eens een glimlach op je gezicht weet te krijgen.

De beste reclame is een positieve klant ervaring. Ik heb weleens een zuur stukje in Het Parool geschreven over de winter aanbieding van UPC en dat je als klant er ongevraagd een ijskoude service bij kreeg. Grappig gevonden vond ik wel, en het was nog waar ook; de service was om te huilen. Maar het nieuwe UPC is veranderd; ik ben helemaal om, overweeg zelfs om lid te worden van hun Facebook fanpage (als ze die hadden) en vertel aan iedereen dat de UPC mensen luisteren en direct met een oplossing komen. Zo kan het ook. Ondertussen lees ik dagelijks zo'n 50 nieuwsberichten op Internet over hoe Twitter werkt als targeted marketing tool, hoe je een doorklik ratio van 7% kan bereiken vanuit je Facebook of Hyves pagina en dat Google video's op gesproken tekst gaat indexeren. En ik heb stapels boeken die je nieuwe inzichten en doordachte theorieën willen geven over hoe marketing en service vandaag de dag zou moeten worden bedreven. Ik kan me heel goed voorstellen dat je als ondernemer en/of marketing manager soms helemaal knettergek wordt van al die veranderingen. Natuurlijk weet je van web 2.0 en stuur je gepersonaliseerde mailtjes naar je klanten en overweeg je, onder druk van je collega's en de media om ook te gaan Twitteren en het lijkt je wel cool om een iPhone app te maken. Maar waarom zou je het doen?

Ab. Met maar liefst 43% van de stemmen. Dat is best veel verschil met de andere finalisten. Het was toch nog heel spannend de afgelopen dagen; Turkije nam ineens de leiding en ik verdween naar de 3e plaats achter Polle de Maagt die eerst riant op #1 stond. En terecht; Polle ken ik nog uit zijn studententijd en heeft zich inmiddels zeer bekwaam in social media en jongerenmarketing gespecialiseerd. Via mijn netwerken in heel Europa sloeg ik dan toch terug als een soort bejaarde Rocky waarbij iedereen in actie kwam. Het is dus een 'social media driven' resultaat dat ik deze prijs mag toevoegen aan mijn cv en de oorkonde kan ophangen naast mijn fietsdiploma. Dank allemaal voor het stemmen!

Het hele verhaal staat hier http://ht.ly/25Hy2

Ik vind lasershows altijd fascinerend. Het is een beetje jaren tachtig natuurlijk, net alsof je in de Escape staat of nog verder terug, in de Biblos op het Leidsplein. Het blijft in ieder geval indrukwekkend om te zien. Als je nou zelf dat effect in je huiskamer zou willen maken of in je tuin, dan heb ik hier een tip. En die komt eigenlijk van Patricia want zij vierde een paar weken geleden haar vijfendertigste verjaardag ofzo, net voordat de zondvloed kwam en Draguignan inclusief haar tuin wegspoelde. Maar ik stond dus in haar tuin en zag overal groene laserlichtjes in de bomen. Niet een paar, maar echt honderden over wel 40 meter breedte. Ik zocht naar een watergekoelde lasergenerator van minstens 6Kw maar die kon ik nergens vinden. Na een minitieus onderzoek langs plantenbakken en klimop kwam ik dit apparaatje tegen.

Een mini Laser Fire show en verrek, het kost nog geen 80 euro en dan heb je echt een kek ding in huis. Bestellen kan hier en bij ons ziet het er dan zo uit. Tijd voor een feestje!

Zo. Dat hebben we ook weer gehad. Het is sneller gezegd dan gedaan; een Riviera Rooftop Summer Party in Nice en je (lees moi) bent er stiekem toch altijd weer langer mee bezig dan je denkt. Maar het was weer gezellig met veel nieuwe gezichten. Sinds de naamswijziging is het leden aantal ten opzichte van vorig jaar bijna verdubbeld dus dat was wel een goeie zet. De nieuwe leden zijn bijna allemaal onder de 40 dus dat is precies wat we willen; we zijn er voor de angry young next generation die het aan de Riviera willen maken. De komende maanden gaan we verdere verbeteringen doorvoeren qua event format en de website. Dus nu mogen we even uitpuffen en terugkijken op een geslaagde avond waarbij het uitzicht mooier was dan verwacht. Als je ons nu al mist, dan kan je je gewoon aanmelden op onze Facebook page of ons volgen op Twitter @rivierabusiness

Het wordt nog spannend met mijn nominatie als Europe's Best Youth Marketing Mind, daarom vraag ik nog maar een keer om op deze link te klikken en je stem uit te brengen. Het is geheel anoniem en het kost nog geen minuut. gewoon twee keer klikken;-) Vraag het ook ff aan je vrienden. Dan laten we samen zien dat een sociaal netwerk heel krachtig kan zijn!

 Gisteren tijdens de Riviera Summer Rooftop Party die door bijna 90 mensen werd bezocht, weer erg moeten lachen om en met Steve, een Schotse bankier (dat klinkt als een goeie combinatie) in Monaco. Steve kwam naar de Riviera toe als accountmanager voor de internationale klanten bij HSBC en binnen 4 jaar tijd is hij flink doorgeschoten naar de top en partner geworden bij een hele sjieke 'private bank' in Monaco. Hij woont in Cap Ferrat en heeft een zeiljacht voor de deur liggen. Dat lijkt allemaal te mooi om waar te zijn maar gelukkig gaat het ook bij hen weleens niet helemaal zoals het moet. "Als we gaan varen met de boot (20 meter) dan houden we allebei ons hart vast. We hebben natuurlijk les gekregen en in theorie snappen we het, maar dat aanmeren blijven we verschrikkelijk vinden. Vorige week nog. Tracy vaart de boot langzaam achteruit richting de kade en ik sta op de achtersteven met mijn boothaak van 2 meter om de boot van de kant af te houden. Terwijl de betonnen kade langzaam in zicht komt, duw ik uit alle macht tegen de walkant en realiseer mij in een milli-seconde dat ik een inschuifbare telescoop boothaak heb die zich dus in een vloeiende beweging van 2 meter naar 10 centimer toe transformeert. Ik val in het water, tussen wal en schip terwijl de schroef van de motor akelig dicht langs mijn benen draait. Gelukkig zag Tracy mij vallen en voer ze weer naar buiten, maar iets te hard waardoor de punt van de boot zich in een andere boot boorde. Hahaha, voor het zelfde geld had ik hier nu in een rolstoel gezeten zonder benen. Nou ja, dan had ik een baantje in de haven gezocht als menselijk stootkussen.' Dat soort situaties zie ik dan meteen voor me en ik kan daar erg om lachen, ook omdat het goed is afgelopen natuurlijk. Binnenkort gaan ze naar Corsica zeilen, dat wordt hun eerste nachtvaart maar Steve is goed voorbereid: "Ik heb inmiddels geleerd dat een goede schadeverzekering het allerbelangrijkste is."